ฉัน "หม่อมหลวงสิปปกร" หรือใครๆก็เรียกกันว่า "คุณหนึ่ง" หลังจากออกมาใช้ชีวิตอยู่นอกวังคนเดียวฉันก็พอจะรู้แล้วว่า...โลกใบนี้มีอะไรให้เรียนรู้อีกมากมาย แต่สิ่งที่ฉันไม่เคยได้เรียนรู้เหมือนกับใครๆนั่นคือความรู้สึก "รัก"จนกระทั่งได้เจอกับยัยเด็กหน้าเป็น "อนึ่ง" เด็กสาวตาสวยอายุ 18 ปี ที่ชอบเทียวไปเทียวมาและบอกรักฉันในทุกครั้งที่เจอ น่าแปลก...ปกติแล้วฉันมักจะรำคาญคนที่มาคอยตามตื๊อ แต่พอเจอกับเจ้านี่เข้าไปฉันก็รู้สึกว่า...อืม ช่างเถอะ ไล่ก็คงไม่ไปหรอก แต่เรื่องราวระหว่างเรามันไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น เมื่อฉันได้มารู้ว่าตัวฉันเองมีส่วนร่วมต่อการถือกำเนิดของยัยเด็กหน้าเป็นให้ลืมตาดูโลก ทำไมน่ะเหรอ? ก็แม่ของยัยเด็กนี่เป็นเพื่อนสนิทฉันเมื่อสมัยเรียน ม.ปลาย แล้วก็หายหน้าไปเพียงเพราะว่า"ท้อง" เหมือนนรกชังหรือสวรรค์แกล้งก็ไม่รู้ ที่ดันพายัยเด็กกะโปโลนี่เข้ามาในชีวิตแถมยังมาเติม "ช่องว่าง" ให้หัวใจที่ไม่เคยรู้เลยว่า "ความรัก" มันเป็นยังไง จนกระทั่งได้เจอกัน "อายุเราสองคนต่างกันเกินไปนะ ตอนเราอายุ 16 ตัวเพิ่งจะปฏิสนธิแล้วเกิดขึ้นมา" ฉันเอ่ยขึ้นเหมือนต้องการจะเตือนอีกรอบถึงความต่างของเราแต่ดูเหมือนอนึ่งจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉันต้องการจะสื่อเลยแม้แต่น้อย "แล้วมันยังไงคะ" "ก็แปลว่า ถ้าตัวอายุ 20 เราก็ 36 เข้าไปแล้ว ช่องว่างระหว่างเรามันเยอะเกินไป" "ลองคิดอีกมุมดูสิคะ ถ้าอาหนึ่งอายุ 86 เค้าก็อายุ 70 แล้ว ถึงเวลานั้นคนก็จะมองว่าเราไล่เลี่ยกัน และเวลาอาหนึ่งล้มป่วยเค้าคนนี้จะเป็นคนคอยดูแลเพราะเด็กกว่า แข็งแรงกว่า ดีจะตาย" ฉันมองคนตัวเล็กที่ยกหาเหตุผลมาค้านก่อนจะหยิบคำพูดที่ทำให้ใครต่อใครพากันปลิวหายเหมือนถูกลมเป่า "ตัวคิดว่าคู่ควรกับเราเหรอ" "วันนี้ยัง แต่สักวันเค้าจะคู่ควรกับอาหนึ่งให้ได้ สัญญา"
