สิ่งอันเป็นที่รัก…ทุกคนปรารถนาที่จะอยู่ใกล้ และเก็บไว้นานๆ ไม่ว่ายามหลับหรือตื่น แม้ทุกลมหายใจ หากเมื่อวันเวลาผ่านเลย บางอย่างอาจแปรเปลี่ยน…เมื่อรู้ว่าสิ่งรักนั้นกำลังจะหลุดลอยไป กว่าจะรู้ค่า…ก็เหลือไว้แต่เพียงความทรงจำ มินตรา ในความหลับชั่วนิรันดร์ คุณพาสิ่งใดติดไปในความทรงจำบ้างหรือเปล่า หรือความเจ็บช้ำทำให้คุณลบผมออกจากหัวใจได้สนิท…คุณสิ้นสวาทโดยไม่เหลือเหยื่อใยเลยหรือมินตรา? ผมยังจำคุณได้แม้แต่ในบัดนี้…ไม่ว่าเวลานั้นผ่านไปนานสักเท่าไหร่ ไม่ว่าแวดวงชีวิตของเราจะเปลี่ยนแปรไปแค่ไหน ภาพคุณยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของผมมิสร่างซา ในความรัก…ทุกอย่างย่อมดีพร้อม เหมือนคุณกับผม แต่ในยามร้างจนลา คุณไม่เคยปริปากพูดอะไรสักคำ ความเงียบของคุณ น่ากลัวยิ่งกว่าอาการตีโพยตีพายของหญิงอื่นร้อยเท่าทวีคูณ แต่ในวังวนแห่งรัก…สายสวาทฤาจะสิ้น หากรักนี้ประดุจสายน้ำ ตัดเท่าไหร่ก็ไม่มีวันขาดสะบั้น สิ้นสวาท…แต่เยื่อใยและเงาอดีตที่หลงเหลือ… กลับยิ่งใหญ่นัก! สิ้นสวาท บทประพันธ์แห่งรักแท้ ของ โรสลาเรน ที่บรรจงมอบแด่ผู้ที่มีหัวใจรัก การครองรักครองคู่เป็นดั่งแก้วที่บางใส ยากต่อการเก็บรักษา และง่ายต่อการแตกร้าว สิ่งเดียวที่สามารถทะนุถนอมรักนั้นได้คือหัวใจรักเท่านั้น การใช้ชีวิตเลื่อนเปื้อนของบุรุษเพศ และมองผู้หญิงเป็นของหอมหวานที่น่าลิ้มลอง…อาจจะก่อให้เกิดสุขเพียงชั่วขณะ…เพราะในความเป็นจริง หญิงทุกคนย่อมต้องการรักแท้และครอบครองเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น! ความรักเป็นสิ่งเดียวเท่านั้น ที่มีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก
