เป็นเรื่องราวชีวิตของครูอุทัย พรหมวงศ์ หนึ่งในครูที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกศิษย์อย่างแท้จริง โดยสืบสานตามพระบรมราโชวาทที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ที่พระราชทานแก่คณะอาจารย์และนักเรียนโรงเรียนวังไกลกังวล ณ พระราชวังไกลกังวล หัวหิน เมื่อวันที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๑๓ ที่ว่า “ครูนั้นจะต้องให้ความรู้แก่เด็กๆด้วยความเมตตา ด้วยความหวังดี คือ ด้วยความเมตตาต่อผู้ที่เป็นลูกศิษย์ และด้วยความหวังดีต่อส่วนรวม เพราะถ้าส่วนรวมประกอบไปด้วยบุคคลที่มีความรู้ ส่วนรวมก็จะไปรอด “ และพระราชดำรัส ที่ทรงพระราชทานแก่ครูอาวุโส เมื่อวันที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๒๓ ที่ว่า “ครูที่แท้จริงนั้นต้องเป็นผู้ทำแต่ความดี คือ ต้องหมั่นขยันและอุตสาหะพากเพียร ต้องเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และเสียสละ ต้องหนักแน่นอดทน และอดกลั้น สำรวม ระวังความประพฤติปฏิบัติของตน ให้อยู่ในระเบียบ แบบแผนที่ดีงาม รวมทั้งต้องซื่อสัตย์ รักษาความจริงใจ วางใจเป็นกลาง ไม่ปล่อยไปตามอำนาจอคติ” โดยครูอุทัยได้น้อมนำพระบรมราโชวาทและพระราชดำรัส ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเป็นต้นแบบในการดำเนินชีวิต และอบรมสั่งสอนลูกศิษย์ให้ประพฤติปฏิบัติตนเป็นคนดี ซึ่งเป็นสิ่งที่ครูอุทัยยึดถือและปฏิบัติเสมอมาตลอดชีวิตในการทำงานอาชีพครู ของครูอุทัย พรหมวงศ์ ได้ประสบกับปัญหาและอุปสรรคมากมาย ทั้งเรื่องปัญหาสภาพชุมชนของเด็กนักเรียนที่ไม่ให้ความสำคัญกับการศึกษาเพราะต่างมีฐานะยากจน เด็กๆต่างต้องช่วยพ่อแม่ทำงานหาเงินเลี้ยงชีพ ผนวกกับสภาพแวดล้อมของชุมชนที่มีปัญหายาเสพติดและอันธพาล แต่ครูอุทัยก็สามารถผ่านพ้นปัญหาต่างๆและเป็นที่ยอมรับของเด็กๆและผู้ปกครอง เพราะยึดพระราชดำรัสของพระองค์ท่าน ที่ทรงตรัสไว้ว่า “การทำดีนั้นทำยากและเห็นผลช้าแต่ก็จำเป็นต้องทำ เพราะหาไม่แล้วความชั่วซึ่งทำได้ง่ายจะเข้ามาแทนที่และจะพอกพูนขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันรู้ตัว” ด้วยความรักความเมตตาของครู ครูผู้เป็นผู้ให้อย่างแท้จริงโดยไม่หวังผลใดๆ และปรารถนาที่จะให้ลูกศิษย์ประสบความสำเร็จในชีวิต เกือบ 20 ปีที่ผ่านมา ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ผลของความตั้งใจในปฏิญาณตนของครูอุทัย ได้สร้างเมล็ดพันธุ์ให้งอกงามเจริญเติบโต จนมีอาชีพที่ดีและสามารถเลี้ยงดูตนเองและครอบครัวได้
